آهای...بیا به بندم بکش...به طرزی که از آن روز در بند تو آزاد از چراغ قرمز رد شوم...من تورو خیلی عاشقت بودن رو زیاد نمی‌فهمم...فقط اینجا هوا گرم است و بابا نان داد در مغز استخوان آدم رخنه می‌کند...همیشه دیر می‌رسد کسی که می‌فهمد ساعت زنگ‌زده دیگه زنگ نمی‌زنه و در مغزش عینهو بازار مسگرها مس می‌کوبند...دنگ دلنگ دلنگ...دی دلی دلی...من چشم‌هایم به انارهایت گیر خواهدکرد بسیار...و در خیالم اناری را دانه خواهم کرد روزی، در پیاله‌ای صورتی رنگ و در خیابانی که دروغ ِلذت تنهایی را زود لو می دهد، بو خواهم کشید در خیابان...و تو که خوش خرامان می روی را داد خواهم‌زد که هُش! یواش‌تر...من دلم تنگته سلیمان!...دامن کشان که می‌روی دانه های انار را هر دو متر یکدانه نشانه بیانداز که بگیرم و دنبالت کنم تا پشت دیوارهای تنهاییت که در آغوشی شعر زمزمه می‌کند که آب دریاها را دارم آقا...منتظرم که در اولین باران پائیز امسال دست دلم را بگیرم ببرم توی چاله‌های پر آب تا شالاپ شولوپ پا بکوبم که شلوار سفیدم گِلی شود از بس که تمیز است...و بعد در لبه پشت بام تهران پاهایم را آویزان کنم از کوه و تار عنکبوت بزرگی را نگاه کنم که آدم ها توی آن می لولند...و بعد از توی گوشی فابریک کریتیو، صدای قورباغه ابوعطاخوان به من یادآوری کند که من چرا دل به تو دادم که دلم می شکنی؟! و تو گفتی آدم عاقل که دل شکستنی نمی کاره توی تنش...دل فقط از لاستیکای آج از تو، یا پلاستیک و پلاسکو...یادش بخیر اون قدیما که ما نبودیم از دل سنگ صدا در می‌اومد عینهو بلبل عاشقی که سه روز دونه نخورده باشه و از غم عشق و نون چهچه بزنه که بردی از یادم، دادی بر بادم...حکایت سوزن و سنگ حکایت دراز عاشقیه...تو خنج می‌ندازی روی دل سنگ من و من ناله می‌کنم...یه جوری بگم آ که انگار دلم درد می‌کنه: آ آ آ آ خ...